ديدمش روي تپه سبز رنگ زيبايي، که گلهاي شقايق و لاله هاي سرخ رنگ، همراه با چشمه اي زلال و روان، اطرافش رو گرفته بودند، ايستاده بود و به آسمان آبي رنگ نگاه مي کرد. لبانش باز و بسته مي شد. ذکر مي گفت، مثل هميشه.

چهره اش نوراني بود با لبحندي بر لب. هميشه با ديدنش شاد مي شدم. جلو رفتم وسلام کردم.

گفت: سلام.

گفتم: به چي نگاه مي کني؟

گفت: به افق.

گفتم: چه چيزي را در اون مي جويي؟

گفت: رفتن به اوج را.

گفتم: مدت هاست که اينجا ايستاده اي! خسته نمي شي!؟

گفت: پرواز زيباست.

گفتم: چرا پرواز؟

سکوت کرد و افق را مي نگريست.

گفتم: چرا شما با بقيه اينقدر فرق مي کنيد؟

گفت: چرا شما مثل ما نمي شيد؟

گفتم: بد جوري توقفس دنيا اسير شدم.

گفت: خواستن، توانستن است.

جانماز سبز رنگشو از جيبش بيرون آورد رو به قبله، رو به افق باز کرد.تسبيح تربت و عطر کوچکي، همراه با مهر تربتي که نام حسين شهيد(ع) رو اون نوشته شده بود.

گفتم: هنوز وقت نماز نشده.

نگاهم کرد و لبخند زد. بعد رو به قبله يک دست رو بلند کرد و گفت: الله اکبر.

آستين خالي دست ديگرش، با نسيم به اين طرف و آن طرف مي رفت.

حاج حسين خرازي آخرين نماز شهادتش بود...

برگرفته از نامه خانم اعظم صالحي